Ο Ερρίκος Ανδρέου είναι φωτογράφος που γεννήθηκε στην Ελλάδα. Σπούδασε μόδα στο πανεπιστήμιο του Westminster και στο Central St Martin’s College of Art and Design στο Λονδίνο. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως σχεδιαστής μόδας και στυλίστας. Σήμερα ο Ανδρέου επικεντρώνεται κυρίως στην φωτογραφία με επιρροές από την φυσική του κλήση στην μόδα. Ο ίδιος λέει για την τέχνη του: «Οι αρχές της δημιουργίας μιας εικόνας είναι σε απόλυτη συνάφεια με τον σχεδιασμό, τον κινηματογράφο και την φωτογραφία και το ένα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το άλλο. Η διαδικασία δημιουργίας ενός φωτογραφικού πορτρέτου μπορεί να γίνει αφορμή για έμπνευση μιας ιστορίας γύρω από αυτό το πρόσωπο». Σήμερα ο Ανδρέου είναι 32 ετών και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Ο Theo Mercier είναι γλύπτης, ζωγράφος και φωτογράφος. Μια καλλιτεχνική οντότητα που βγαίνει μέσα από τρεις επιμέρους τέχνες που έχουν όμως κοινό προσανατολισμό, την εικόνα, μέσα από την οποία ο δημιουργός καταθέτει τη δική του αντίληψη των πραγμάτων. Χρησιμοποιεί το έργο του για να διαβιβάσει την ειρωνική μαγεία των απλών πραγμάτων, αποκαλύπτοντας την εσωτερική τους αύρα. Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του είναι το χιούμορ, το σεξ και ο θάνατος.
Οι διαφημίσεις θέλουν να παρουσιάζουν ένα άψογο κόσμου υπονοώντας πως αγοράζοντας τα προϊόντα τους θα είναι κάπως έτσι και ο κόσμος, μόνο που στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Ο με τις φωτογραφίες του θέλει να επισημάνει αυτό το πράγμα και φωτογραφίζει ανθρώπους, σε φτωχές χώρες, να κάνουν απροσδόκητα πράγματα μπροστά από τις γυαλιστερές και πολλά υποσχόμενες διαφημίσεις, που μοιάζουν να απέχουν πολύ από την πραγματικότητα δ δίνοντας την πραγματική τους διάσταση η οποία είναι το ενδιαφέρον του διαφημιζόμενου να πουλήσει τα προϊόντα του και όχι να βελτιώσει τον κόσμο.
Οι φωτογραφίες της Marta Lamovsek είναι περιηγήσεις του ματιού, της αντίληψης και της ψυχής.
Γεννημένη στη Σλοβενία θα γυρίσει όλο τον κόσμο με την κάμερα στο χέρι και τα μάτια ορθάνοικτα εφοδιασμένη με την προσωπική της αντίληψη των πραγμάτων. Από το 2000 έως το 2003 θα γυρίσει την Τανζανία για να καταγράψει έντονες στιγμές από την φυλετική κοινωνία που βιώνουν εκεί. Αποτέλεσμα αυτού του ταξιδιού ήταν η πρώτη προσωπική έκθεση το 2005 με τίτλο Urban Tribe.
Από το 2009 μένει και εργάζεται στο Λονδίνο ως ανεξάρτητη φωτογράφος αναζητώντας διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης και απαθανάτισης της ζωής μέσα από την φωτογραφία. Στην καλλιτεχνική της πορεία θα περάσει από τον χώρο της μόδας όπου η πάντα αξιόλογη δουλειά της θα τραβήξει την προσοχή μεγάλων περιοδικών όπως Cosmopolitan, Joy, Playboy σε έναν κατάλογο που διαρκώς αυξάνεται.
Στις φωτογραφίες της που είναι εμπνευσμένες από τις ταινίες του David Lynch διακρίνεται η φανταστική διάσταση της φωτογραφίας που πάντα την γοήτευε. Έτσι θα τολμήσει να εισάγει τον σουρεαλισμό στην τεχνοτροπία της λέγοντας πως: «Για μένα ο σουρεαλισμός είμαι μία χωρίς όρια δημιουργική διαδικασία, όπου μπορούν να εξερευνηθούν τα μυστικά και οι βαθύτερες αλήθειες της ψυχής»

Δεν είχε καθόλου άδικο ο William Gibson που χρησιμοποιούσε το Τόκιο σαν τον τόπο ανάπτυξης της δράσης στα βιβλία του. Αυτός περιέγραφε το σήμερα και όταν τα διάβαζες νόμιζες πως αναφερόταν σε μια άλλη εποχή σε έναν άλλο κόσμο.
Τα κριτήρια και οι επιρροές που διαμορφώνουν την κουλτούρα τους είναι τόσο διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο που αυτό αφήνει σημάδια στην στάση τους προς την ζωή. Συντονισμένοι με την τεχνολογική ανάπτυξη, δηλαδή την ταχύτατη ανάπτυξη, ευθυγραμμίζεται με αυτό και όλη τους η ύπαρξη με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται ανάλογα.
Οι ειδικοί που παρακολουθούνε το στυλ τους λένε πως δεν μπορείς να τους κατατάξεις κάπου. Εμφανίζονται διαρκώς καινούργιες ομάδες, και υποομάδες των ομάδων και υποομάδες των υποομάδων των ομάδων, που είναι αδύνατο να καταλάβεις σε πιο ρεύμα ανήκει ο καθένας τους και τι προσπαθεί να εκφράσει με το ντύσιμό του.
Ο Bill Georgousis, όπως είναι γνωστός, γεννήθηκε στη Μελβούρνη το 1965 από Έλληνες γονείς, όπου και σπούδασε φωτογραφία και κινηματογράφο στο (RMIT) της Αυστραλίας.
Το ανθρώπινο σώμα είναι το κεντρικό θέμα του Betsy Vanlangen όπου αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του τοπίου –αστικού και μη- και τη φύσης. Πάνω του αποτυπώνονται οι εικόνες του κόσμου, τα στοιχεία του, αλλά και οι αντιλήψεις του.
Αναμφισβήτητα είναι η εποχή της εικόνας κι αυτή ως τιμώμενη ανεβάζει το ανάστημά της και απαιτεί, ώσπου θα πάρει μορφές και χαρακτήρες άπειρους και ζητώντας να την αναγάγουμε σε υπέρτατη τέχνη. Αυτό κάνει και ο Charis Tsevis με το “Visual design”.
Ψηφιακές αναπαραστάσεις της ζωή μέσα από γραφικά που είναι το σύγχρονο εργαλείο της τέχνης.

Αν μας ζητούσαν να ζωγραφίσουμε τον κόσμο μας θα παίρναμε έναν καμβά όπου πάνω του θα πετούσαμε όσα περισσότερα χρώματα μπορούσαμε, θα κάναμε σχήματα, θα προσθέταμε πρόσωπα από σκισμένα περιοδικά και θα το συμπληρώναμε με ότι τραβάει η φαντασία μας. Το αποτέλεσμα θα είχε τα πάντα και το μόνο που θα έλειπε θα ήμασταν εμείς.
Στις φωτογραφίες του Kevin Saint Grey, και σε όλες τις μινιμαλιστικές εικόνες, συμβαίνει εντελώς το αντίθετο, η αφαιρετικότητα και η πραότητα που αναδύουν οι λιτές απαθανατίσεις μας καλούν στην ενδοσκόπηση. Μετά από μια βουερή πραγματικότητα βρίσκεσαι ξαφνικά μπροστά σε αυτές τις σχεδόν κενές εικόνες και νοιώθεις τόσο γυμνός που αναζητάς αυτό που θα σε μετατρέψει, θα αναδείξει ή θα σε αναδείξει σε κάτι για να γεμίσεις τον ασάλευτο κόσμο μπροστά σου.




Δείτε ΕΔΩ όλες τις φωτογραφίες του
Όταν οι άλλοτε απαστράπτουσες πινακίδες αποκαθηλώνονται και γεμίζουν το μουσείο της «αλαζονείας» του Las Vegas
































































































