Ο Tim Noble και η Sue Webster είναι ένα καλλιτεχνικό ζευγάρι από την Αγγλία οι οποίοι κάνουν τέχνη χρησιμοποιώντας σκουπίδια και τις σκιές που παράγουν αυτά όταν τα τοποθετούν με τρόπο ανάλογο του αποτελέσματος που επιδιώκουν.
Αυγ 222010
Η βραζιλιάνικη εταιρία H.Stern σε συνεργασία Disney έχει δημιουργήσει μία πολυτελείας σειρά από ασυνήθιστα κοσμήματα εμπνευσμένα από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Tim Burton.
Αυγ 162010
Νομίζετε ο τι η χρήση του μολυβιού είναι για να κάνεις με αυτό σκίτσα, σχέδια ή για σημειώσεις, κάνετε λάθος!!! Ένας σαρανταπεντάχρονος, ο Dalton J. Paul, έχει αναπτύξει μία τεχνική, την οποία εξελίσσει επί 25 χρόνια, όπου καταφέρνει να κάνει μικροσκοπικά γλυπτά με μολύβια. Όπως λέει ο ίδιος δεν ήταν τυχαίο το ότι αποφάσισε να κάνει κάτι τέτοιο. Από μικρός σκάλιζε στα μολύβια τα ονόματα των συμμαθητών του και μετά τους τα δώριζε.
Πριν προλάβουν να μας πούνε πως τα τεράστια ιερογλυφικά που βλέπαμε στα καλαμποκοχώραφα άρχισαν να εμφανίζονται και σε παγωμένες επιφανείς, ήρθε ο Jim Denevan για να δηλώσει πως κατασκεύασε το μεγαλύτερο στον κόσμο έργο τέχνης αναλαμβάνοντας την έμπνευση και δημιουργία αυτού του μοναδικού συνόλου από κύκλους. Έχοντας ειδικότητα σε τέτοιου είδους έργα, καθώς ο Denevan πέρυσι είχε κατασκευάσει ένα στην έρημο της Νεβάδα, θέλοντας φέτος να δοκιμάσει σε διαφορετικές κλιματικές συνθήκες κατέρριψε το ρεκόρ που ο ίδιος κατείχε με το δημιούργημα της Νεβάδα.
Αυγ 132010
Σίγουρα είναι το πιο εγκεφαλικό δημιούργημα που έγινε ποτέ. Ο Σλοβάκος καλλιτέχνης Matej Krén κατασκεύασε ένα τούνελ αποκλειστικά με βιβλία, το οποίο σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Μπολόνια. Η τεράστια σήραγγα που ονομάζεται Scanner είναι φτιαγμένη με χιλιάδες βιβλία και καθρέφτες στο εσωτερικό του.
Ιουλ 312010
Ο Theo Mercier είναι γλύπτης, ζωγράφος και φωτογράφος. Μια καλλιτεχνική οντότητα που βγαίνει μέσα από τρεις επιμέρους τέχνες που έχουν όμως κοινό προσανατολισμό, την εικόνα, μέσα από την οποία ο δημιουργός καταθέτει τη δική του αντίληψη των πραγμάτων. Χρησιμοποιεί το έργο του για να διαβιβάσει την ειρωνική μαγεία των απλών πραγμάτων, αποκαλύπτοντας την εσωτερική τους αύρα. Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του είναι το χιούμορ, το σεξ και ο θάνατος.
Η σχολή που πρέσβευε, ο σουρεαλισμός, παρέχει τεράστια ευρύτητα στη θεματολογία, κάτι που ο Salvador Dali αξιοποίησε στο έπακρο. Εφοδιασμένος με ανατρεπτικό και ανήσυχο πνεύμα δημιούργησε εικόνες που δεν ανταποκρίνονται σε μια πραγματικότητα, αλλά περιέχου πολλές από αυτές, διαμερισμένες σε διάφορα επίπεδα που πρέπει ο θεατής που θαυμάζει κάποιο έργο του να το παρατηρεί με προσοχή και σε βάθος ώστε να διακρίνει όλα τα συστατικά του.
Οι οπτικές ψευδαισθήσεις υπάρχουν σε πολλά από αυτά δίνοντας στον παρατηρητή τη δυνατότητα της αποκάλυψης. Και παράλληλα την εισαγωγή σε έναν κόσμος διαφορετικό από αυτόν που αντίκρισε με την πρώτη ματιά κοιτώντας το έργο.
Τι είναι για ένα μικρό κοριτσάκι ο υπερηχητικός θόρυβος ενός αεροπλάνου όταν θρυμματίζει την ηρεμία και τη γαλήνη της φύσης…
Το τελευταίο επίτευγμα της τεχνολογίας; Ή τα μυθικά πλάσματα των παιδικών φαντασιώσεων. Φαντασιώσεις που μάλλον η Fiona Banner δεν μπόρεσε, ή δεν θέλησε, να ξεδιαλύνει ποια από τα συστατικά τους είναι πραγματικά και ποια φανταστικά.
Παρακάτω η ίδια η καλλιτέχνης μιλάει για το έργο της
“I remember long sublime walks in the Welsh mountains with my father, when suddenly a fighter plane would rip through the sky, and shatter everything. It was so exciting, loud and overwhelming; it would literally take our breath away. The sound would arrive from nowhere, all you would see was a shadow and then the plane was gone.
At the time harrier jump jets were at the cutting edge of technology but to me they were like dinosaurs, prehistoric, from a time before words.”
Ιουν 302010
Πολλοί πιστεύουν, κι εγώ μεταξύ αυτών, ότι με την έλευση και την εξέλιξη της φωτογραφίας ο ρεαλισμός στην ζωγραφική θεωρείται ξεπερασμένος. Οι εικόνες όμως του Rob Hefferan αν ήταν φωτογραφίες ίσως να μην είχαν αυτό το ενδιαφέρον που έχουν σαν πίνακες ζωγραφικής και δεν είναι μόνο η ακρίβεια και η λεπτομέρεια που τους δίνει αυτή την αξία, αλλά η όλη ατμόσφαιρα που εμπλουτίζει τις σκηνές που απαθανατίζονται με κάτι που δεν μπορεί να μεταφέρει και να αποδώσει η φωτογραφία, μετατρέποντάς τες έτσι, μέσα στον ρεαλισμό τους, σε κάτι που κινείται στα όρια φανταστικού και παραμυθένιου, σπάζοντας τα δεσμά με την πραγματικότητα.
Ιουν 232010
Οι δημιουργίες της Sandy Skoglund είναι σουρεαλιστικές εικόνες από περίτεχνους χώρους και σκηνικά με προσεκτικά επιλεγμένα χρωματιστά έπιπλα και άλλα αντικείμενα σε μια διαδικασία που διαρκεί μήνες για να ολοκληρωθεί. Τέλος, τα φωτογραφικά σύνολα ολοκληρώνονται με τη βοήθεια των συμμετεχόντων. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από τη συντριπτική παρουσία ενός αντικειμένου και τα φωτεινά αντιπαραβαλλόμενα χρώματα, ή τους μονόχρωμους συνδυασμούς χρωμάτων.
Ιουν 212010
Οι εικόνες των πλασμάτων που βλέπουμε στις οθόνες, τηλεόρασης ή υπολογιστή, είναι από pixel. Η εικόνα μεταφέρει πραγματικά όντα, αλλά αυτό που βλέπουμε είναι η απεικόνισή του και όχι το πραγματικό πλάσμα. Αυτή τη διάσταση της πραγματικότητας σε σχέση με την εικόνα και της εικόνας σε σχέση με την πραγματικότητα προσπάθησε αν αναλύσει ο αμερικανός καλλιτέχνης Shawn Smith με τα 3D γλυπτά του.
Το υλικό που χρησιμοποιεί ώστε να κάνει αυτά τα τετραγωνάκια που αναπαριστούν τα pixel είναι κόντρα πλακέ ή MDF. Τα οποία αφού τα κόψει μετά τα βάφει και τέλος τα συναρμολογεί.
Τι λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης για τη δουλειά του:
My work investigates the slippery intersection between the digital world and reality. Specifically, I am interested in how we experience nature through technology. When we see images of nature on TV or on a computer screen, we feel that we are seeing nature but we are really only seeing patterns of pixilated light.
For the past few years, I have been creating a series of “Re-things.” These whimsical sculptures represent pixilated animals and objects of nature. I find images of my subjects online and then create three-dimensional sculptural representations of these two-dimensional images. I build my “Re-things” pixel by pixel to understand how each pixel plays a crucial role in the identity of an object. Through the process of pixilation, color is distilled, some bits of information are lost, and the form is abstracted. Making the intangible tangible, I view my building process as an experiment in alchemy, using man-made composite and recycled materials to represent natural forms.
In my building process, I start with a full sheet of material like plywood or MDF and cut it into ½” strips of varying lengths–typically ½” to 2’ long. I then hand dye each strip of wood individually with dyes mixed from ink and acrylic paint. I mix each color by hand to create a huge palette of colors in order to give the sculpture more depth and visual interest before assembling the object.
My conceptual and material practice explores identity, color, labor, technology, and science. As an object maker, I am interested in relating these concepts back to the symbiotic connection between the hand and the “thing.” This relationship is a basic principle in the development of the modern human–biologically, technologically, culturally, and scientifically. I am fascinated by the importance of the “thing” in our history and how this relationship is changing with technology, as we become more removed from first hand experience by observing the world through a screen.
Ιουν 152010
Αυτή BMW Z4 Coupe βρίσκεται στο Πεκίνο. Ποτέ δεν θα λέγαμε για ένα αυτοκίνητο ότι βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος, σαν να είναι σπίτι, αν αυτό δεν ήταν χτιστό. Τα αυτοκίνητα υπάρχουν για να κυκλοφορούν, να μεταφέρουν και να μεταφέρονται και ως τέτοια έχουν σχήμα που να επιτρέπει και να διευκολύνει την ιδιότητα της κίνησης.
Αν ήταν να είναι σταθερά, να μην κινούνται και να χτίζονται θα είχαν εντελώς άλλη μορφή, θα έμοιαζαν π.χ. με σπίτια και όχι με αυτοκίνητα, γιατί τα αυτοκίνητα μιας και έχουν ανακαλυφθεί για να κινούνται φτιάχνονται με υλικά που να είναι ελαφριά και να επιτρέπουν την κίνηση, π.χ. λαμαρίνα και όχι τούβλα.
Μα δεν είναι ούτε καν Rolling Stone!!!
Ιουν 112010
Αυτό που μου έχει μείνει από τη γενιά της Beat λογοτεχνίας, ήταν η συνεχιζόμενη και ασταμάτητη παραίνεσή τους στο να μην υποκύπτουμε στον τρόμο και τον πανικό που επιβάλουν οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τους δημοσιογράφους.
Είναι δύσκολο με τα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες να ατσαλώσεις τον χαρακτήρα σου. Παρασύρεσαι και υποκύπτεις, γίνεσαι άθελά σου μέρος αυτού του παιχνιδιού και ξεχνάς όλα όσα μπορούν να υποδείξουν μία άλλη πραγματικότητα που δεν έχει και πολύ ανάγκη την οικονομία για να αναδειχτεί και να υπάρξει και είναι αρκετό να σου θυμίζει πως υπάρχουν και άλλες αξίες στη ζωή όπως η ποίηση του Εγγονόπουλου, όπως η εκφραστική και πολλές φορές γκροτέσκο ερμηνεία του Πουλικάκου, όπως η ψαγμένη μουσική του Socos.
Δεν θέλω να συνδυάσω τα δυο πράγματα, την κατάσταση στην Ελλάδα και τον δίσκο «Η Ύδρα των πουλιών», αλλά ποτέ άλλοτε δεν θα φαινόταν η τόσο υπερβατική, διαχρονική και αναλλοίωτη αξία της τέχνης.
Σίγουρα έναν δίσκο με στοίχους του Εγγονόπουλου (είναι η πρώτη φορά που μελοποιούνται στοίχοι του Εγγονόπουλου) δεν θα τον βάλετε για να γεμίσετε απλά τον χώρο με ήχους, αλλά για να αφήσετε να σας παρασύρει ο ασύδοτος σουρεαλισμός του ενός εκ των μεγαλυτέρων ποιητών και εικαστικών της Ελλάδας, όπως ο Νίκος Εγγονόπουλους μέσα από την απρόσμενα φρέσκια φωνή του γεμάτου εμπειρίες πατριάρχη του Ελληνικού ροκ Δημήτρη Πουλικάκου με τις Καφκικές μελωδίες του Socos.
Είναι ένας δίσκος που αποτελεί νησίδα σε ένα πέλαγος εμπορευματοποιημένης μουσικής που παράγεται σαν μέσα από καλούπια. Αξίζει να τον έχετε στη συλλογή σας και, αν και είμαι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της ελεύθερης διακίνησης της μουσικής στο διαδίκτυο, αυτόν τον δίσκο προτείνω να τον αγοράσετε ενισχύοντας τέτοιες προσπάθειες.
Ιουν 032010
Η δουλειά της Tory Fair εξετάζει τη συχνά ταραγμένη σχέση μεταξύ της φύσης, του ανθρώπινου σώματος, τις κοινότητες και της φύσης που μας περιβάλλει. Ελπίζει ότι μπορεί να συμβάλει στην επείγουσα και επιτακτική ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με το περιβάλλον έτσι ώστε να ζήσουμε περισσότερο χάρη στην ισορροπία με τους πόρους μας. Ως ουσιώδης σημασία για το έργο της διάσωσης του εαυτού μας τοποθετεί τη φαντασία μας ως μέρος των πόρων μας και μέρος της φύσης. Τα γλυπτά της στηρίζονται στην αντίληψη ότι η φύση είναι η φαντασία, ότι η φύση είναι ο εαυτός μας και επίσης το περιβάλλον μας, όποιο κι αν είναι το τοπίο που είμαστε ενταγμένοι, αστικό, ερημικό ή και άγριο.
Κάνει εκμαγεία με το σώμα της σε θέσεις ενατένισης ή ονειροπόλησης. Η σύλληψη αποτελεί καθημερινές στιγμές –περπάτημα, ξεκούραση, οδήγηση, ύπνο- ότι κι αν κάνει αναδύεται μέσα από την σκέψη και απορροφάται από την φαντασία της. Τα άνθη συμβολίζουν την εξωτερίκευση των εσωτερικών στοιχείων όπου είναι ενσωματωμένα με το σώμα. Κάθε λουλούδι αντιπροσωπεύει τις σκέψεις σαν ζωντανή οντότητα και αναδεικνύει τις σχέσεις με τον κόσμο.
